Bijna 2 jaar geleden ben ik mijn vader verloren. 2 dagen voor zijn overlijden zei ik: "pap, ik zou nog graag één mooi portret willen van jou". "Dan doen we dat" zei die. En ik heb hem op een stoel voor het raam gezet. En die foto is me nu zo dierbaar. En nee hij zag er misschien niet meer zo uit zoals iedereen hem kende. Maar ik heb wel een mooie gedetailleerde foto van hem als blijvende herinnering en als ik er naar staar lijkt het voor even alsof hij niet zo ver weg is...

Zie je deze twee lieve mensen hier boven? Zij zijn er helaas ook niet meer. Maar Alfred heeft me wel nog voor hun overlijden een mooi portret laten maken. Op zo'n portret zie je alle details. De rimpels, de moedervlekjes, misschien ook wel de strijd die ze er al op hebben zitten maar je kunt ze ook nog eens goed in de ogen kijken.

Ik gun jou ook zo'n mooie foto... Iemand missen is al namelijk al moeilijk genoeg.

Heb jij een ouder waarvan bekend is, dat hij/zij binnenkort komt te overlijden? Dan maak ik met heel veel liefde nog één mooi portret. Zodat jij ook zo'n mooie herinnering hebt.

Geheel op mijn kosten.